DEVAK - Faaliyet Raporu 2025

BURAK FAİZ Koç Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği, Ekonomi – ÇAP, Psikoloji – Yan Dal Bir Mezunlar Derneğinden Daha Fazlası Merhaba, ben Burak Faiz. Bu yazımda sizlere hayata geçirmeye çok yaklaştığım bir projeden bahsetmek istiyorum. Bundan yaklaşık dört buçuk ay önce, bir mezunlar derneği kurabilmek amacıyla farklı dönemlerden gönüllü temsilciler seçerek bir ekip oluşturdum. Bu ekiple birlikte toplantılar gerçekleştirdik, komitelere ayrıldık ve ortak bir amaç belirledik: Öncelikle şu anda çok zor durumda olan Hatay’ın, ardından Türkiye’nin önde gelen sivil toplum kuruluşlarından biri olmak. Bunu başarabileceğimize inanıyorduk. Çünkü şehrine ve lisesine çok bağlı bir topluluktan geliyorduk. Aynı zamanda Hatay’ın ve Hatay’daki öğrencilerin böyle bir oluşuma ihtiyacı olduğunu biliyorduk. Çok kısa bir süre içerisinde Amerika’dan İngiltere’ye, Kanada’dan Japonya’ya ve Bahreyn’e kadar dünyanın farklı yerlerinden 800 teyitli mezunu grubumuza dahil etmeyi başardık. Sosyal medya hesaplarımızı oluşturduk, Instagram’da 1.500 takipçiyi geçtik ve aylık 400 binin üzerinde etkileşim elde ettik. Bu, bir lise mezunlar derneği için bizim de beklemediğimiz kadar yüksek bir sayıydı. Hatta etkileşimimiz o kadar hızlı arttı ki Instagram hesabımız bir noktada bot hesap olarak algılanarak engellenme riskiyle karşı karşıya kaldı. Attığımız her adımda sorumluluğumuz biraz daha artıyordu. Çünkü yıllar önce ayrıldığımız ve yaşamaya alıştığımız yeni şehirlerde, öğrenci arkadaşlarımızın ve Hatay halkının içinde bulunduğu durumun yeterince farkında değildik. Bu farkındalık bizi üzse de aynı zamanda önümüze yeni sorumluluklar koydu. Biz de bu şehrin yaralarını sarmak için elimizden geleni yapmaya başladık. İlk olarak hepimizi yeniden bir araya getirmek amacıyla okulumuzun kuruluşunun 30. yılı için bir şenlik düzenlemek istedik. Ancak bunun önünde birçok engel vardı. Bütçemiz yoktu, resmi bir kurum olmadığımız için etkinlik tarihini belirlemekte zorlanıyorduk ve okul yönetimiyle koordinasyon sağlamamız gerekiyordu. Bütün bu zorlukları bir şekilde aşmayı başardık ve okulumuzu büyük bir şenlik alanına dönüştürdük. Profesyonel sahneler kuruldu, bir mezun orkestrası oluşturuldu, şampiyon okul takımları gösteri maçları yaptı ve çeşitli yarışmalar düzenlendi. Her şey yolunda gidiyordu; ancak bir noktada hepimizi büyük bir tedirginlik sardı: Ya beklediğimiz kadar insan gelmezse? Hatay’ın o dönemki koşullarını düşündüğümüzde bu endişemiz oldukça anlaşılırdı. Gece gündüz hayatın hiç durmadığı bir şehir olan Hatay’da toplu taşıma imkanları oldukça kısıtlıydı. Memleketine dönmek isteyen insanlar ev bulmakta zorlanıyor, şehrin birçok yerinde inşaatlar devam ediyor ve ulaşım ciddi sorunlar barındırıyordu. Böyle bir ortamda insanların etkinliğe gelmesini beklemek ve gece 01.00’e kadar sürecek programa katılmalarını istemek bizim için büyük bir soru işaretiydi. Ancak hesaba katmadığımız bir şey vardı: İnsanların aidiyet duydukları yere ne kadar bağlı oldukları ve birlik olduklarında sorunları ne kadar hızlı çözebildikleri. İnsanlar gerektiğinde kendi özel araçlarını servis gibi kullandı, ancak o gün kimseyi mağdur etmedi. Sonunda tam 400 kişilik bir katılım elde ettik. Bu katılım beni hayatımda yaptığım pek çok şeyden daha fazla gururlandırdı. Çünkü etkinliğe katılan insanların önemli bir kısmı artık Hatay’da yaşamıyordu. Uçak biletlerini almış, belki de daha önce hiç tanımadıkları, kendilerinden yaşça küçük veya büyük insanların yönlendirmelerine güvenerek bütün programlarını buna göre ayarlamışlardı. Hatta Alaska’dan gelip etkinliğe katılan bir mezunumuz bile vardı. DEVAK FAALİYET RAPORU 82