DEVAK - Faaliyet Raporu 2025

DEVAK FAALİYET RAPORU 61 MELİH DÖNER Koç Üniversitesi Tarih, Ekonomi – ÇAP, Arkeoloji ve Sanat Tarihi – Yan Dal Yaş’ta Öğretirken Öğrenmek Üniversiteye başladığımda hedeflerimden biri mutlaka bir gönüllülük projesinde yer almaktı. Çünkü mezuniyet sonrasında akademi ile sivil toplumu bir araya getiren projeler üretmek ve toplumsal fayda sağlayan çalışmaların bir parçası olmak istiyordum. Bu hedef doğrultusunda birinci sınıfta AIESEC İstanbul Şubesi’nde gönüllü olarak görev aldım. Bir süre sonra uluslararası bir projede yer almanın bana farklı deneyimler kazandıracağını düşünerek AIESEC’in yurt dışı gönüllülük programlarına yöneldim. Böylece yolum, pek çoğumuzun tarih kitaplarından Yaş Antlaşması ile hatırladığı Romanya’nın Yaş (Iași) şehrine uzandı. Burada altı hafta boyunca bir anaokulunda gönüllü İngilizce öğretmeni olarak çalıştım. Şanslıydım; son derece destekleyici bir okul müdürü ve özverili çalışma arkadaşlarıyla birlikte çalışma fırsatı buldum. Öğrencilerim ise birbirinden farklı karakterlere ve geçmişlere sahipti. Çocuklarla geçirdiğim süre boyunca onların saf, karşılıksız ve doğrudan sevgisini hissetmek, bu deneyimin benim için en özel yanlarından biri oldu. Bugüne kadar yaptığım çok az işe kendimi bu kadar gönülden bağlı hissettim. Yaş’taki deneyimim yalnızca gönüllülük ve öğretmenlikle sınırlı kalmadı. Dünyanın farklı yerlerinden gelen insanlarla tanışırken çok sayıda Türk gönüllüyle de bir arada olma fırsatı buldum. Romanya ilk bakışta uzak bir ülke gibi görünse de orada yaşadıkça iki toplum arasındaki kültürel yakınlığı daha fazla fark ettim. Günlük yaşamda karşıma çıkan ortak kelimeler bu yakınlığın en keyifli örneklerinden biriydi. Pazar, bairam, baclava, bacșiș, ceai, ciorbă ve daha pek çok sözcük, iki kültürün tarih boyunca birbirinden nasıl izler taşıdığını gösteriyordu. Bunun yanında Türk dizilerinin Romanya’da gördüğü ilgiyi ve Türkiye’ye yönelik merakı da yakından gözlemledim. Tanıştığım pek çok kişinin Türkiye’yi tanıması ya da tatil için tercih etmesi benim için ilgi çekiciydi. Altı haftanın sonunda öğrencilerim mi benden daha çok İngilizce öğrendi, yoksa ben mi onlardan daha fazla Rumence öğrendim, hâlâ emin değilim. Ancak bildiğim bir şey var ki bu süreç bana bir yabancı dili öğretmenin çok ötesinde deneyimler kazandırdı. Yıllar sonra çocukların dünyasına yeniden adım attığım, farklı bir kültürün günlük yaşamına dâhil olduğum ve sayısız güzel anı biriktirdiğim bu gönüllülük deneyimi, hayatım boyunca unutamayacağım dönemlerden biri oldu. Romanya’dan yalnızca yeni bilgiler ve deneyimlerle değil, farklı kültürleri anlamanın ve gönüllü olarak bir başkasının hayatına dokunmanın ne kadar değerli olduğunu hissederek ayrıldım.